Zwierciadło

Zwierciadło
Nie powie Ci prawdy
Co najwyżej- ukaże jej odbicie
nie tylko symetryczne

Powiadają
że oczy zwierciadłem duszy
Być może

Lecz to, co w głębi ducha człowieczego
Zagadką odwieczną

Spójrz sam w siebie
głęboko
A odnajdziesz Boga

Chwała Husaryi polskiej

"Arma virumque cano" 
 ("Opiewam męża i oręż"- Wergiliusz, początek Eneidy)

Juże poczyna nadjeżdżać pohaniec
Przestępuje snadnie warowny nasz szaniec.
Nic li to armaty, nic li to łuczniki,
Sromotnie uchodzą bitne zagończyki.
Strach! Trwoga! W sercu nadzieja jednaka
na szarżę rycerską zbrojnego junaka!
Niczym anieli jakowyś pomniejsi,
Jeźdźcy śród wszytkich w Świecie naprzedniejsi.
Niczym pochodnia śród zbóż gorejąca
W sercach wrogich lęk srogi budząca.
W blask chwały tryumfu każdy zeń spowity
I skóry lamparciemi na postrach przykryty.
Skrzydły anielskiemi każdy opatrzony
Z oręż przeraźliwy do koń przytroczony.
Trąba! Znak! Na wroga! Do boju ruszają
Ostałe w wytokach kopije schylają
Z proporcami krwiście karmazynowymi
Oczom wrogim widokiem swym przeraźliwymi.
Oddziały piechotne do walki gotowe
Miotają janczarze kule muszkietowe
Co smagnęły jeno, w powietrzu zgubiły
Nos tylko lekko komu rozkrwawiły.
Juże li Turczyn ze strachu zamiera
Ledwie na zgubę swą z lękiem spoziera
Na śmierć niechybnie niosących rycerzy
Chrystusa. Któże przed nimi obieży?
Ad Domine et Patrie Gloriam uderzyli
I snadnie, a okrutnie szablami pobili
Pohańca, co śmiał ziemię tę plugawić
I ślad stóp swych szkaradnych ostawić
Na gruncie oćców Rzeczypospolitej
Matki rycerzy zacnych prawowitej.
Ku chwale Republiki oddana ofiara
Wiktoryja chwalebna- ni to sen, ni mara.
Temu zaś honor i zasługi daruje
Ojczyzna, kto krew jej i pot ofiaruje.
Tak mąż co z orężem w polu zbrojnie stawa
I zacnie odwagi swej wyraz chlubny dawa
Co zdrowie i życie słusznie ofiaruje
W pamięci narodu imię swe znajduje.
Daj przeto Boże, by w Polszcze stawało
Mężów w boju zacnych nigdy li' zbyt mało.
Snadź Ci są obroną Pospolitej Rzeczy
Co piersią jej bronią. Niechaj nikt nie przeczy.

"Rozkwitały pąki białych róż" - tłumaczenie

Wrzucam tu swoje tłumaczenie polskiej piosenki żołnierskiej "Rozkwitały pąki białych róż". Niestety, raczej nie udało mi się zachować rytmu, dlatego przyjmę wszelkie uwagi dot. ew. jego usprawnienia. :)

http://www.ewa.bicom.pl/piosenki/patriotyczne/patr29.htm - tekst oryginalny

tłumaczenie:

The buds of the white roses bloom,

Come back, my Johny, from this bloody war,

Return and kiss me, as you did ago,

I shall give thee then  fairest of white roses/x2

I was laying thee, going forth to fight

Flowers of white roses upon your rifle

Before you went, my Johny, went away from here

Before you were gone, the flowers had died/x2

Upon the steppe lies an impenetrable fog

The wind in grasses quietly sobs

The winter has come, the flowers've lied down

Johny went away, and his trail is gone/x2

White roses's buds have lost their blossom

The summer has passed, the autumn, the winter's already

What shall I give thee, my Johny, hey

When you come back from war to the girl of thine?

Hey, oh girl, the uhlan died in fight

Although you'd handed him a flower of white rose

Was dishonest the gift of thy hand

Or maybe your heart's heat had faded away?/x2

Upon the empty field the cold wind is blowing

No more shall you see your Johny, no

The cruel death is taking bloody loot

Johny of thine is buried in grave.

Johny does need anything no-more

For the buds of roses blossom for him now

There, near the ravine, where he fell in battle

A flower of white rose has grown on the barrow /2

Do not sorrow, fairy maiden, no

In the Polish land his soul shall be fine

Counted will be his effort and pain

For the motherland fell beloved thine.

Lucifer

Star of morning, star of radiance,

He who was the mightiest one

Of angels,

Lucifer, bringing light in dark.

He who soared so high

Fell so low

Pride was his sin.

Pride led him to his downfall.

And he was overwhelmed and punished,

And striken down by the hand of God,

From the most pure peak of heaven

To the deepest depth of hell.

For into darkness fell he down

To the deepest depth of hell.

He was known as Satan on the earth

And he was intimidating

People fought him with crucifix and prayer

Step back, evil spirit, were they saying.

But soon his name'd been forgotten

And he sank into oblivion.

Who believes in him now?

He's a fable.

Who fears him nowadays?

He's unpunished.